Page 300

فریب دیدۀ مدہوش منس حندانست که جوش خندۀ لب پسته را چو غنچه درید نسیم صبح گلزار نامشم نورد ز غنچه لخت و از روی لاله رنگ پرید ستمی که پر در دوش بخون جگر چو اشک عاقبت از دیده ام بچهره دوید بآفتاب کف خاکپای دندهم مرا اگر چه به من بدرۀ نخشبرید زحیرت نام شمشیر تیز او طرزی فشرد خون دل از دیده چون عقیق چکید جواب استاد صائب در کابل گفته بباغ یار چو با لعل باده رنگ رسید زبوی پیش مرا پیش غنچه زنگ رسید بیمن چشم تواند گز نورۀ اسلام که فمهای دو چشم تو تا فرنگ رسید بسان شیشه دلم هر نفس بخود بالد بگوش شیشه مگر گفتگوی سنگ رسد ز رقص این دل دیوانه ام چه میپرسی چوگرد باد دلم با دوصد شلنگ رسید در شک غنچه گریبان بسیر بن چاکست بطرف باغ چو با آن دهن تنگ رسید از آن ببزۀ صد چاک دل زره پوشد که ترک چشم و سپاه مژه بجنگ رسید تمیز عکس بد و خوب خویش را نکند بروی آئینه دل ز بسکه زنگ رسید دلم ز نالۀ نیستان نمیشود طرزی ز بس بسینۀ ریشرگان او خدنگ رسید در جواب حضرت میان عبداللہ گفته آب عرق زآتش روی تو برچکید گویا زآفتاب هزاران قمر چکید حز لعل دلفریب توگردی شکر نچید شکر کسی ندید که از لعل تر چکید آب گهر ز رشک شد اندر گلوگره گاه سخن که از لب لعلت گہر چکید کردم اشاره در خم گیسوی مشکبو فواره سان ز ناخن من مشک تر چکید ز بس بدر د ہجر تو دیشب گریستم دل آب شد چو اشک مرا از نظر چکید از زہر درد رگ برگم بجلک طرزیست زہراب جای خون ز رگ نیشتر چکید