Page 297

مجلت رواج یافت ز عشاق بینوار از ری بال شهر خردیدار سید ساقی بکام ما همکی درد می کند با دیگران پیاله سرشار سید ما بسیم ودجان بعوض دل بمیده سیم دلها ردل طلبه دولدارسید روزی اکر بطرف گلستان گذار بی او بدیده دیدن کل خارسید سرگشتکی ماست ز دوران چرخ دون تعلیم ما بگردش پرکار سید طرزی چنان فغان کشد پیش آن من لعلت بطوطی چون شکر شار سید در تعریف صمد نام در قندهار گفته سوی تو والسیس و بیت قل هو الله احد الله الله این چه موی در دست الله الصمد کرد کوثر را عرق ریز خجالت از انفعال چشمه نوش لطافت لعل جان بخشد سمد چشم تو صیاد است ابروی تو باشد مد آن ده جه خوش افتاده دور از چشم در صیادام کی رسد با قامت زیبات سرو بوستان کر رسد اندر چمن با عالم با لا شد مرغ طبع من نه تنها نغمه سنج کوی اوست کاندین گلشن هزاران صد هزار انصدمد سید و یا آن شوخ واز بی سیده وش می قریب از می ارسی در همه جا آهو از سگ سید پرو از یک جرعه سودای ازل را از ولم خانه پیر مغان باد طرزی تا ابد بر طبق بیدل در قندهار گفته اگر تیغ نکه عریان دو چشمت را بدست افتد یکدین انقلاب کشد دلها شکست افتد باین قد کر خرامد سوی بستان سر و ازادش بحیرت انقدر استد که اطر از نشست افغان مبخش هیچ نرگس سرگران از خواب بر خیزم اگر بر من نگاهی زان دو چشم می پرست افغان بهر چیزی که می بینم جمال یاری بینم بی غیرت نه بیند هر کسی کو بت پرستان عجب دارم با شه حلقهای زلف مشکبیت که کم بیند خلاصی دل حیا کاپای بستا کمر از ناز چون بند د یکلیل عاشقان یک سر شکن افتد شکست اند شکست اندشکستان بسان