Page 296

٢٨١ کس زابروی کجت جان بسلامت نبرد بشکه شمشیر ترا غمزه ببراب دهد بم چین بخت زلفت بخطا می گذرد نافه را خون جگر غوطه بخوناب دهد گر از پرده رخ خوب تو بی پرده شود خار دیوار گلستان کل سیراب دهد بی زاندیشه اسباب جهان سنگی گرد دل کر خون شود درخت سیلاب دهد اینقدر خون نبود در دل خونین طراز کباب تشنه شمشیر ترا آب دهد جواب میرزا بیدل همدل او کار کله دل ببندی خطت جان میدهد دل چه باشد دین دایمان میدهد در غمت دل مدتی خون میخوررد دیده غمدیده تاوان میدهد گرچه جان بخش است انفاس مسج فیض لعل دلگشت جان میدهد یک یک بوست دهم ما نقد جان جان فدایش سخت ارزان میدهد ترک چشمت دل رنا از مرده میزا با بمر کان میدهد باد با ما شرح گیسوی ترا میدهد اما پریشان میدهد می کشم از تیغ نوسر کو چو شمع میرود سر داو سامان میدهد میزند لعلش صلای می با باده اندر باد مستان میدهد این بود طرزی اگر سیلاب اشک عاقبت مارا بطوفان میدهد جواب کلیم همدانی در عین جوانی گفته هر کس که دل بجلوۀ دلدارسیدهد گویا که طعمه در دهن مار سیدهد زنجیر زلف نست دیوانگان عشق این سل کسی نه بهشیار میدهد امروز آستین مژه دیده دور کرد ابی مگر بدامن گلزار میدهد هر خنده که لعل شکر ریز او کند ما را نمک بسینه افکار میدهد زخم دلم که تیز تو با پرکشید هچیست با دلب تو بوسه بسوفار میدهد