Page 290

بیپای ناامیدی قطع کردم راه مقصود را کلید یاس بر قفل من دندانه میکرد ز بس سرگشته گرد محفل رندان بسر کردم نگاهم جانطی در لب پیمانه میکرد چنان ابر کرم باران رحمت بر دلم بارد که در بحر دهان آب سخن دردانه میکرد چو صائب چین باواز آشنائی همزنم طرا نگاه آشنا در چشم او بیگانه میکرد جواب صائب در دمشق شام گفته ز جلوه تو چنان دل بتاب میکرد که ذره ذره من آفتاب میکرد بدیده اشک چنان پر زتاب میکرد که غرق ناخشر کار بآب میکرد چو صبح زان دل من پر تو صفا دارد که شب بمقابل آن آفتاب میکرد بوقت گریه گربا و او ندیده گذشت که اشک بر مژه من گلاب میکرد مراگنی که میان بامر خرد عیان دلم زموی میان پر زتاب میکرد بروی بگرصفا همچنان دلی دارم که تا حباب بگویم خراب میکرد چو صبح عید بقربان خود خوشم که زناز بخون من کف تیغت خضاب میکرد اگر که پر شود از یار بکر آغوشم تهی ز خود دل من چون حباب میکرد ز شوق دیدن روی تو هر سحر نگمین دنان شبنم گل پر گلاب میکرد بجای اشک بچکد خون گرم از چشمم دلم ز بسکه مبادت کباب میکرد بسوز دانه انگور دل ز جذب لبت بسان شیشه می پر شراب میکرد بپاد زلف دلت گر بسینه خون سازد بسان نافه پر از مشکناب میکرد چو صائب آب شود رو حص خواهی از طرازا که شبنم آئینه آفتاب میکرد جواب صائب در دمشق شام گفته چو چشم سرمه الو دیش سخن پرواز میکرد خضار بر چون شکر کان بان ناز میکرد چنان بآتش دل بیقرار جابرسند من که رنگ من بعدش شعله اواز میکرد