Page 281

۲۶۶ نشئه چشم تو با نرگس جادو نست خال هردوی تو انداله گل بالین کرد بخطاء کرده از زلف تو بکشود صبا خون حسرت بدل نافۀ مشک چین کرد هرکه چون شبنم بیدار شب خواب نکرد صبح دم دست در آغوش گل نسرین کرد دامنش از در و یاقوت و گهر لبریز است هر که چون کوه بسنگینی خود تمکین کرد صد چو فرهاد ازین طاق کرا افتاد است تا که شیرین ستم خسرو شیرین کین کرد گر حسودان سخن خوب مرا بدگویند بد بگو شخص مرا عکس بآئینه من کرد لائق مرتبه شعر بود حرف یکی که بالفاظ متین معنی خود تضمین کرد ورق اول دیوان سخن بساز انست هرکه با خون جگر لوح دلش تزئین کرد خامه سحربیان در زبان طرزی از معانی ورق شعر مرا رنگین کرد بفرموده حضرت سایان عبدالخالق بخواب حافظ کلمه پیرمیخانۀ من خرقۀ ما گلگون کرد گفت دست آنکه ز سرداق ریا بیرون کرد پیر ما مرشد ما در کش زميخانۀ شوق القدر و او بمن می که مرا مجنون کرد خاک او در این چب خرابات شوم گر به بینی نظر از خویش مرا بیرون کرد کیستم من که پشت نزنم سر چون جام حلقۀ امر تو در گوش فلک گردون کرد حرف عشق تو بدیوان ازل میخواندم دست حق زاول نه زر را نگون کرد گرچه سنگم بنظر لیک چو مینا در بزم عکس می پیش بتان قدر مرا افزون کرد در خرابات مغانش بسپر دست خدا هرکه چون جام میی چهره خود پرخون کرد قوت جان روح روان راحت بیمار دل پیر میخانۀ می طرح عجب معجون کرد نشئه از دیدن خال تو دوبالا گردد خال گویایی لعل لبت افیون کرد دل دیوانه به نیرنگ فسون آرام نشد چشم جادوی تو گویا بدلم افسون کرد کاسه رود مژه را ساخت نم اشک دوبا دجلۀ چشم مرا سيل ستم جيحون کرد حسرت