Page 279

۲۴۴ ببرم آئینه حیران وضع حیرت ماست خیال روی تو دل را ز نیکه حیران کرد خیال جلوه بالا بلند قامت یکرات چو قد سرو تو اه مرا خرامان کرد کباب لخت جگر می نهم بر آتش دل که تیر ناز ترا جان بسینه مهمان کرد بروی خوب تو زلف تو همچو هند و نیست که پادرا درستی ببوی قرآن کرد بخنده لعل شکر بار شور انگیزت دهان زخم مرا شور چون نمکدان کرد هوای خنده سوفار تیر او طرزی دهان زخم دلم را چوست خندان کرد جواب ناصر علی در کراچی گفته بگلشن عکس رویش گر چنین تاثیر خواهد کرد شکست رنگ کل را بلبل تصویر خواهد کرد اگر خونم چنین از بیم عیش رنگ میبازد بدل خون مرا بیرنگ تر از شیر خواهد کرد چنان با یونم که آن ابرو کمان من زبهر الفت صیدم کمانزا نیز خواهد کرد اگر بیند بصبح روشن شبهای تار من سحر بهر سواد شام او شبگیر خواهد کرد بدل کر لعل خاموشش باین انداز می آید مرا خاموش تر از غنچه تصویر خواهد کرد اگر یاد خم زلفش چنین بر گرد دل پیچد نفس در قصر درون سینه ام زنجیر خواهد کرد دوم کر بردم تیغش بکمال جو هرداتی سراپایم کو سخر غرق چون شمشیر خواهد کرد اگر ساز ضعیفیها چنینم ناتوان دارد مصور را خیال صورت من پیر خواهد کرد ز تدبیر علاج درد و رخم دل بیا بگذر که بشکست پنج تقدیرش نمک تدبیر خواهد کرد ز بیدردی ندارد ناله تاثیر خراش دل زروی درد اگر باشد فغان تاثیر خواهد کرد شبی گر آن بهار ناز طرزی بر زعم خندد دماغ ناز کم بر بوی کل شبگیر خواهد کرد اگر اکسیر لطف شاه من این کیمیا دارد مس قلب مرا طرزی به از اکسیر خواهد کرد بطرز بیدل در کراچی گفته انقدر در دل من جلوه جانان گل کرد که سرا پا بنظر دیده حیران کل کرد جای