Page 277

ساغر گرفت و کلفت نمرود زاهل را از هر کس که دست دامض دل این دار کرد مطرب نوای راست دو از پرده عراق عشاق روی عزم براه حجاز کرد داروکس جوکر به عابد بمسجد خلق زاهدا باعتکاف برای نماز کرد میگفت سر خوشی بخرا باتیان راز طی جام می ز دل بتوان عقده باز کرد در آستین همیشه کشد جام مدعا هر کس که دست جو د چو طره ی دراز کرد جواب صائب در کابل گفته عزم گلگشت چمن چون آن بت چالاک کرد جلوه قد بلندش سرد را چون خاک کرد دل چو اخگر سینم از خاکستر دل گرم داشت چون خس بیقایب از رخسار انشاک کرد بر در میخانه ما قدر که وی باده د ید با خبان چوب که در اینجه حش ناک کرد بسکه بدمست است چشم سر پوشش در ستاه نشه‌می را توان در چشم او ادراک کرد دید ناگهر بک رخسار عرق آلوده ش در گلستان غنچه پیش کل گریبان چاک کرد هر که پیش از مرگ بمیرد زنده باشد بعد مرگ طی در دیدم در و زهر را تریاک کرد بر خط و خالش سببین تا دل نیفتد در بلا در غبار خط رخ او دام زیر خاک کرد از کجا کشته شمند پیش قمری عیب نیست سرو ما را جامه کلنا ر تشناک کرد تا نباشد پر ز خون طراری خدنگ ناز او ناو کش را چشم با دامان مژگان پاک کرد جواب صائب در کابل گفته در چمن چون یار من عزم می گلرنگ کرد شوخی حسنش بشم کل چمن را تنگ کرد بسکو رنگ باده ش در بزم آتشناک بود بالش اندیشه ما را شرر اهنگ کرد هر که بنواز د مرا فریاد می آید طلب ضعف پیری قامتم از بسکه خم چون چنگ کرد بسکه در بزم وصالت مشق حیرت کرده ام سینه صاف مرا ائینه سان بیکنگ کرد بیتون را چون شیرین تجلی آب ساخت کوه کن تا نقش شیرین در رقم برسنگ کرد