Page 271

دلم را غمت کر پریشان برآرد ز زلف تو چون نالهم افغان برآرد مبادرت برد هر که سر در گریبان چو صبح آفتاب از گریبان برآرد من و وحشت و دامن کوه و صحرا که دیوانه را از بیابان برآرد ز راه نظر یادت از دل برآمد چو آن کل که آتش ز بستان برآرد سرا پا کند کل نهال امیدم اگر لطف تو دست احسان برآرد اگر جذبه پیر کنعان نداری کجا یوسفت سر ز زندان برآرد تمنای چشم تو از دیده من نکه سرمه سازد مژکان برآرد خط سبز نو رسته و عارض تو چو برک کلی دان که ریحان برآرد فلک پنبه از ابر در کوش کرد دلم کر لب بنام افغان برآرد بزندان جو صائب اکر رفت طرزی یوسف سر زینکریبان برآرد جواب صائب در کابل کشته هر که در دست دل آئینه صاف آرد خبر جنبش بال پری از قاف آرد نه همین فکر محک بهر تو عنبر دارد بلکه مشک آهوی چین بهر تو در ناف آرد هر که پر شد ز معانی بخروشد چون کوس مرد بیغز بشنکام سخن لاف آرد جهل جاهل نکند فرق بد و نیک بهم عقل کوتاه ترا بر سر انصاف آرد بحر مانند صدف میکشدش با بدوش از دمین هر که چو کوهر سخن صاف آرد خوب را بد نتوان کرد بتقلید سخن ذم صفت می نشود کر عبد و تخالف آرد طرزی از صاف دلهای تو صائب کوید مهر را صبح برون از نفس صاف آرد جواب صائب در کابل کشته عکس خط تو نه نقشی است که از دل برود زنک دیرین رخ آینه مشکل بود برق عشق تو بهر جای که افکند شرار دانه و بار و بر و خرمن و حاصل بود پویا مجنون