Page 259

موی کمر تو خط کف دست میشود چون دست مار پرور من در کمر برد کام داب ذقاق شیرین کجا شود صد بار کر زبان تو نام شکر برد مانند شمع روشنی انجمن شود هر کس که زیر تیغ تو مهر لحظه سر برد صد بار شکند بخم زلفت چو خاطرم گر از دل شکسته زلفت خبر برد فریاد برامید اثر میکشم مدام آه و فغان از نیکه درا هم اثر برد بر نخل بی ثمر زند سنگ میچکس کاش از نهال ما ثمر مرغ بر برد بیغرقتی ز بس که زند موج ازین محیط چون خس کند آب گهر راهبر برد مانند خاک پا رند انت نظم من مردم اگر چه حرف مرا چون گهر برد طرزی بگوی یار ستم ز من بکی شاید که باد صبح ز خاکم خبر برد از طبع خود در سفر هند دستانم در برای جلوه چرخم چون بردن اورد طالع دارون چواشکم سرنگون می اورد مردمک در دیده ام از انتظار دیدنت یک سر و گردن چو مرگان سر برون می اورد سنگ طفلان سیزد آخر سر پر درد نام از سواد شهر بیرونم بخون می اورد سرخ شد ابیاض دیده از عکس لبت اشک باشبنم چو گل رنگین بخون می اورد مهره نرد هم شد چون باید کامهان نفس طلسم بازی ماه نژگون می اورد گر براه کعبه عشقش ز خود گموه شوی پیش رایت لطف او صد رهمنون اورد تاشکار آهوی دلها کند با صد فریب نرگس جادوی او رنگ فسون اورد مار فکر بستم عنقا شکار افتاده است کی به بند دام خود صید زبون می اورد از نگ چلم کی ز طرزی چوفتند کس جهان طرزی نکو کردن بون اورد جواب کلیمی در قندهار گفته با د چشم تو چو در خاطر ماشا درود بدلم سر مژه چون شنجر فولاد رود