Page 258

۲۴۳ گرچه صد سامان دکان در راه اسان چیدم لیک یارم جمله را در کسر المان میدید مرحمت خواستم از و ان شوخ بی پروا مرا وعده بر لطف کثیر و مصدر و سلطان میدید نامه وصلی از و خواستم بدستم یجاب دفتر باطل ز خرج و د خل دیوان میدید گرچه صد امر خلا فم اشکارا میکند باز زیر لب مرا در محفلای پنهان میدید بازی بازی پیش یارانم ز نادان پر فریب صد دهن دشنام بالبهای خندان میدید زان کنم عالی بهاو شیشه و جام سبو چشم مستش می پرستی با درستان میدید بکہ عظمت همشین شاه و درویش د غنی است طرزی شعرت با د از اشعار سلمان میدید در وقت مسافرت مکه گفته شده بر لب چو ذکر آن در مقصود میرود ابم ز دیده بیشه ز ار رود میرود بر دل ز بسکه کرد کدورت نشسته است از چشم آب دیده کل الود میرود در هر نفس ز ملک عدم اور د خبر چابک سوار عمر چه بسر زود میرود از بس شرار عشق تو اتش بسینه زد از لب برون بجای نفس دود میرود تقریب رهبر مقصان دید گرد هر کس بنفع مایه بی سود میرود هر کس بهمان رضا بقضا خدا بود خشنودی نشیند و خشنود میرود از شور حسن کان ملاحت بود لبت زان خنده بر لب تو نمک سود میرود در اشتیاق لعل تو از حلقهای چشم هر بار اشک من کھر امود میرود با اهل دل کسی که رجمان دشمنی کند شداد می بر اید و نمرود میرود دل بندگان عشق سوی مجله فضا با بخت سعد و طالع مسعود میرود طرزی چو اشک در ره اظهار بن کے لیک سر سجده تا در معبود میرود هنگام سفر هندوستان بسوی کشمیر هر کس به پیش لعل تو نام کھر برد سیل عرق بحر کھر را میبرد