Page 252

۲۳۶ بطریق بیدل در کابل گفته شد رویت پر پروانه چو از بال خط آرد بر حسن جهان دائره کم از نقط آرد با ساده رخی از خط و از خال نگوید ناخوانده روم درس مربع بکه خط آرد آن گوهر پاکم که بجرم چو صدف در خاشاک نیم کاب مراروی شط آرد یک مو شگافم ز خط حکمت شکلمت مانند قلم گر سر من زیر قط آرد مادان تراز دنیت بر اهل سخندان هر کس که بخن ار بزدگان غلط آرد مانند قلم ما بچکو گشته زبان چاک معذورم اگر پیش تو حرفم سقط آرد زاهد بگزاف تو مازاده دلان است ماهی نتواند پر پرواز بط آرد هر کس بسر کوی تو آورد خطائی طرزی مدعا از تو عجب ز فقط آرد بر روش بیدل در کابل گفته عشق بظاهر بدست کار ندارد سنگ جو یاقوت شد فشار ندارد نیست بهم در دوزه رنگ نجمل اشک بمژگان دمی قرار ندارد بیچو دیم از سیاه خویش بدر کرد آئینه با خوب زشت کار ندارد دل ز طلب هیچ و ارا سوده بشیرین مطلب بی وعده انتظار ندارد خاک ره بودم بآب حیل سرشت است خاطرم از بیجبکی غبار ندارد پیش که غلطم بخون که با همه الفت در کف او خون من بهار ندارد من بچه رو جا بیزم وصل تو انجم آینه در پیش او چو یار ندارد با و تو بی اختیار برده ز خویشم آینه حیرت باخت یار ندارد شکوه طرزی طینت ناله نگردد ساز محبان عشق تار ندارد جواب محتشم در قندهار گفته فروغ روی تو ای ماه آفتاب ندارد به پیش عارض کلگام تو کل آب ندارد