Page 224

رسید تا بچمن نو بهار بس خرم گل شگوفه چو شبنم پریده بر سر شاخ ز رنگ گل اثری در زمین گلشن نیست ز بسکه شرم تو گلها رمیده بر سر شاخ ز خجلت تو بگل روی باغ تنگی کرد از انکه زود رو دپاکشیده بر سر شاخ درخت گل بچمن ای صبا چه چسبانست که طفل غنچه بود آرمیده بر سر شاخ عروج رتبه بآهستگی شود حاصل که پایه پایه بلندی رسیده بر سر شاخ مگر هوای تو با باد صبح می آید که غنچه در بغل گل خزیده بر سر شاخ درخت گل بچمن جامه زیب اقامت است قبای غنچه تو گوئی بیده بر سر شاخ بگوش گل مگر از خنده دهان تو گفت که غنچه را بجگر زخم کشیده بر سر شاخ گل از هوای تماشای روی او طرزی چو عندلیب بهر سو رمیده بر سر شاخ از طبع خود در کراچی گفته ز بسکه دیده شد از عکس روی جانان سرخ نموده هر مژه ام همچو شاخ مرجان سرخ سرشک از سر شادی برون دویده زرق که روز عید بود جامهای طفلان سرخ بغیر بارش اشکم که بیچکد رنگین کسی ندیده و نشنیده آب باران سرخ ز رنگ درد تو چون گل چمن کشد نازم ز خون زخم مدام است روی مردان سرخ دو چشم مست تو بر پادشا نمیبالد زخون نشه بود پای چشم مستان سرخ ز خنجر تو ز بس زخم بر جگر خوردم نفس ز سینه بر آید چو تیغ جانان سرخ میان مجمع عشاق از دم تیغت ز خون من شود ای گلش روی یاران سرخ ز طبع او رک سنگین دلی نمیخیزد چه شد که گشته چو گل رنگ لعل رخشان سرخ دلش چو کوه بدخشان هنوز سنگین است گرچه گشت رخ لعل در بدخشان سرخ بروی در چو گل ناز میکنم طرزی چو زخم تیغ تو نا کرده ام گریبان سرخ بر روشن بیدل در شام شریف گفته