Page 223

جواب صائب در کراچی گفته تا دیده آن بنا گوش چشم سنا در موج چون قطره آب کردید در گوشوار اموج زان در مذاق جانم شیرین میتوسحر قند مکرر آمد شیر دو ماده موج از بسکه نیز دارد باغ بهار حسنش چون برک زر و افتد خور از کناره موج بر حسن نگارش غفا شکار کردن هر سر که محو باشد شب در نظار ه موج بسکه آن در کوش دارد صفای ذا بر کل جکه پوشد بنیم نور ستاره موج چون ماه تو کسی را در خون نشانده شاخش مژکان بهم نخوابان از چشم پار ه موج چون آفتاب تابان یک طشت آتشستم از بس بجانم افکند آتش شراره موج از بس ز عقل و دانش بی بهره شعورا چون طفل سر که خوابید در کهواره موج از شهد شعر صائب این تحفه خواند طراز شد آب از خجالت قند دو باره موج ردیف المی در المعجمه شد ز تاب کنش می چهره دلدار سرخ همچنان کز عکس روی کل شود کلزار سرخ لاله نبود اینکه میروید بکوه بیستون خون فرهاد است کرده دامن کهسار سرخ بسکه در گلشن بیادت اشک کلکون یختم شد زموج کریه ام خار سر دیواره موج میکنم در دیده غمدیده تا پاکش کنم باوکش کز خون دل کر دیده ما شود سرخ بسکه خشم مجولبهای می آلود کسی ست شد سرشکم در نظر مانند لعل یار سرخ از پی آرایش بزم چمن برنو بهار غنچه را بند د بسر باد صبا دستار سرخ با همه زردی که نرگس را بود کز بوی تو تبکری کرد و جوشم مردم بیمار سرخ بسکه وصف عارض کلکون او طرز ی نوا شد طوطی عندلیب خامه اش منقاسرخه از طبع خود در کراچی گفته کل از غم تو کریبان درید بر شاخ زغنچه رنک چو بخت امید و بر شاخ