Page 216

جفا کیشی ترا تا درین به آیین گشت ای بدخو دل و دین رفت از دستم به دین از دین گذشت بیا تا کی بماند دور داری جلوه ای گل مرا از جان ربود آخر ادا و ناز گلچنت فشانم نقد جان در استین چون خالی کویا اگر در دستم افتدای سمن سیمین ساق سیمینت ز اشگ لاله گون سازم حنایی کف بابا اگر در گردنم گردد حمایل دست رنگینت بجرأت پاسنه ای خامه بر لفظ کشد خیزم که ترسم ناگهان چون شعله گردد پای چوبینت گشاید غنچه امید گرنه دود آه من بهان زلف سازد تیره گون کلبرگ نسرینت زبیابی دل حرفی اگر بر صفحه بنویسم بخط و طومار می پیچد بهمان زلف پرچینت ز وصل لعل نوشین تو طرزی نگذرد هرگز رود گر جان شیرینش بیاد لعل شیرینت بفرموده عم معظم امیر کبیر امیر دوست محمد خان در هرات گفته ای گشته بكون حيرت العنت من یافتو از لعل تو دارد دل سودا زده ام قوت برمصحف رو خط تو در آیت خوبی رد است بصد وجه سبق از خط یاقوت پیچیده بخود موی چین بر رخ از ر یا تاب زده حلقه گیسوی تو بر روت پر سر کند پشت چو محراب ز حیرت هرکس که کند سجده بطاق خم ابروت چون شمع شود آب قد سرو خجالت گر بر لب جو جلوه کند قامت دلجوت از تاب که داغ شود طرف عذارت دزدیده نگه چون نکنم بر رخ نیکوت مادرت ندیدیم چو باروت بکجا هیم یا بیم خلاص از رهائی تو بماروت بویت سبب زندگی ماست از انرو ما بوت رسد باز شوم زنده بتابوت طرزی سخن خویش بر یش شهنشاه آهوست بشیر کند جلوه گر آهوت ردیفش بیدل گفته هر که چون آئینه حیرت آشنا افتاده با صفای شخص معنی در نما افتاده است هر که همچون سایه از قدش جدا افتادست بر سر خاک سیه روزی ز پا افتاد است