Page 217

۲۰۳ در بارگاه تو از صفحهای تسلیم بیام بسکه‌ ساز الفت عالم هجوم دلتپپ نیست بسکه در پرواز صید نیستی فکرم رساست هرکه در راه طلب وحشت سراغ نیستی است خاک آلودم بر آید از دهن گرد نفس دیدن امکان نشد مژگان کشم در عدم عالمی در راه بیدل بی خود افتاده است زان میان غنچه دلبستم صباغ زند طرز می در بیدل هستی چون کند اسود از خط پیشانی ما بوریا افتاده است عکس ار آیینه چون در صدافتادها معنی مضمون عنقا پیش پا افتاده است ترک مطلبها بر آمش مدعا افتاده است دانه دل از طپیدن آسیا افتاده است رنگ هستی همچو اشک از چشم ما افتاده است غول گمراهی درین دیرهنما افتاده است عمر کفر ست در خوبان بوفا افتاده است نیستی مارا چواتش در قفا افتاده است از طبع خود در دمشق شام کٹھ ز نجیر جستن راه نجات فکر خطاست مرا بحال دل ریش خنده می آید نسیم صبح بکوز شد سحر گوید دوی میان خدا و رسول لایق نیست بامر خالق است دکشا دهر دو جهان همه معانی خونی زیست مضمونش ز بسکه خلق جهان زرپرست افتاد ازان سفر چوک برگشت شام غربت مکر ز اشک رنگ سحر گشت یار پرسیدم هوای وصل رخم هجر چون زند را هم نقوش کون و مکان مانع سیرم اگر کشائی هر کار بسته کار خداست که یار با نگلی لطف سخت بی پرواست بی رسول ز دو هر که او ز اهل صفاست بذات هر دو یکی دان اگر باسم جداست کشاد کار بدست علی شیر خداست اگر چه خط دیوان روز گار طلاست چو سیم رونق بازارشان برنگ طلاست که اشنائی نا آشنا جای بلاست ز درد خون شد و پیچید و گفت کار حناست مرا که از سرتسلیم دل براه رضاست مرا خیال خودم پیش راه دام بلاست دنیا