Page 207

١٩٢ تا بخیه زد بلب زخم من صبا استاده دیده قد ترا بر کنار جو ساغر بشیشه گرچه پری کرده ارغون مانند نقش پایدرش رو نهاده ام ماندا بر بکه بیادش گریستم طرزی دلم شکست بیادسیب زنخ تار ورا ز زلف تو بپرو گرفت زان سروناز جای بر اطراف جرگر مستان ساده طبع پری ناگذر گره الفت زبسکه طبع بآن خاک کو گرفت رخسار کل بطرف چمن شستشو گرفت دامان سر و ناله چینی بمو گرفت جواب صائب بدر کابل گفته گل گل صحف روی تو حرف شکر گفت خوبان بوش صف صدق جان گوشند از شرم ماه چهر رخت کاست چون ہلال محصم مکر ران دہن تنگ را چسند در پرپس روی مردم چشم جوان و پیر ہرتار زلف خم بجمت بہر تسلیا الماس طبع طرزی بای شعرما پیش تو غنچہ ہم سخن سر مهر گفت از بس صدف بلب سخن بسته در گفت پیش رخ تو هر که زماه دو مویه گف پیش لبت دگر نتوان حرف کز گرفت طفر سرشک راز عراش ته روکت صد حرف سر مهر بکوشت شهرت هر نکته که گفت چو کو ہر سفت گفت جواب صائب در کابل گفته خط رو بروی نصف تراکر نشته گفت وصف رخ وقد تو بکل از عندلیب صد حرف سخت وسست نشنیدم د این بار با باد صبح از غم روی و رنک کل آتش بجان بلبل سن از ان یار تندخو یاری نماند رشته الفت چو قطع شد کاکل بپشت سر ہمہ را جسته جسته گفت برجسته تر ز شاخ کل و سر بسته گفت با طبع خسته بر رخ مادام خسته گفت احوال غنچه را بزبان شکسته گفت ہون سپند بر سرآتش نشسته کف نتوان که راز چنک بتار گسته یان فریاد