Page 197

۱۸۳ گفتم کمر نزاکت موی میان نداشت موی کمر بنام شد از میان گذشت ماودلیم بر سر موئی بکشمکش تا بحث ناز کی بمیان میان گذشت گل آب شد چو شبنم در بروی خاک نیا تا با حذار پر عرق از گلستان گذشت جور خزان چو با گل نسرین بباغ دید بلبل چوبوی گل زغم آشیان گذشت عکس درون خانه ائینه بر در است حرف دل است این که مرا از بیان گذشت سودای نفع جنس غمت سخت مشکل است طرزی بسود در دتو از نقد جان گذشت جواب صائب در قندهار گفته تا حرف سوز عشق توام برزبان گذشت مانند شعله ام از استخوان گذشت مرغ دلم ز شوق بپایت فتاده بود زان پیشتر که ناوک تو از کمان گذشت صد جوی خون ز دیده روان گشت در کنار آن سر و ناز تا ز کنارم روان گذشت اشکم ز هجر روی تو بروی زمین نرفت هم بر فرقت تو ز هفت آسمان گذشت همچون سپند خاک وجودم بباد رفت از جوش ضعف تاب من افغان گذشت ترک و فا و مهر ز حامان نمیتوان لیکن براه عشق زجان میتوان گذشت طرزی چو غنچه حسرت نسرین بخاک برد اخر بارزوی لبت زین جهان گذشت از طبع خود در قندهار گفته کر شکست دلم صدا میداشت یار خواب گران کجا میداشت می نکشتی بقتل من بدنام دست و پایت اگر خنامیداشت کی بریدی ز من محبت و مهر کردلی مهر اشنا میداشت پیش یار اینقدر نگشتم خوار قدری گر بدل و فا میداشت من مسکین علاج میکردم مرض عشق اگر دوا میداشت خواب سنگین نبود پیش طرزی گر شکست دلھم صدا میداشت جواب