Page 193

داغ شد دل تا نفس در شوخی پروازها بسکه دست ناتوانی پر به ساحل داده است نشه در مغز ته دستی دماغ دل گرفت موج کشتی بر سر دریا دواند چون حباب بسکه فکر کاکلش اندیشه‌ام در مغز سوخت شعله اخگر میشود چون از طپیدنها نشست از ضعیفی سوی بالا پر مرا در پروا نشست باده در ساغر پری در دامن مینا نشست ساحل از خشکی دماغی بر لب دریا نشست طره‌ی از وحشت دلم در دامن سودا نشست بر طاق حافظ عیب اللسان قدس سره کشته کسی که دید بخواب آن دو لعل باده پرست هزار شیشه دلها بطاق سینه شکست در کشاده بود قید گاه این جهان هزار حاصل سرسبزی از تعصب شرد دل شکسته من از فغان عنان نگرفت ز عارض تو بود دل چو غنچه خونین دل سفینه غزلم را برند در عالم جهانیان همه یک سر شکار مر کشتند گشاد و بست عجیبی ز زلف او دیدم فدای چشم تو گردم باین نگه‌داری بروی شام گل ناز میکند مقری چو چشم یار بود تا بحشر مست و خرابست ز ناز ناگه دو ابروی او بهم پیوست قبول عام شوی گر کشاده داری دست ز تخم مهر که بخاک شوره دانه نشست بلی بلند برآید صدا چو شیشه شکست به پیش قد بلند تو سرو با شد پست چو جام باده که مستان برند دست بدست کسی ز حلقه این زلف تابدار نرست ز زلف تا گرهی بر گشاد بر دل بست که دل ز تیر نگاهی همار باز نگشت کسی که دیده چو چشم تو خواب ناز ندیده است تمام غزل در تعریف قد کشته بباغ سرو من از ناز تا کمر بربست بهر خرام تو کبک و تذرو مانده خجل چنار دسته و صنوبر بباغ پیش قدت ز خجلت قد او سرو را کمر بشکست به پیش قد بلند تو سرو گردد پست ستاده اند بپای و گرفته دست بدست