Page 192

لیک دانستم که آن شیرین زبان آنچه بامن عهد بست از دل نه بست گفتمش کی سست عهد سخت دل رسم این عهد و وفا باید شکست گفت با من آن بت پیمان شکن کامی زجام وصل باید بست عهد خوبان و سر زلف بتان هر دو را لطف و خوبی در شکست بر عذار ماهرویان باد صبا زلف و کاکل تا بهم اندر شکست گر شکستی پای تا سر همچو زلف میتوان طرّز بهمردیان نشست درین غزل رعایت حرف آخر در اول شد نامکان را گرفت یار بدست تیر در دل مرا هزار شکست تو نسازی بهیچ کس هرگز آری از بلبلی هزار است ترک چشم تو دل بغارت برد کس بزلف باخت یار نه تا ززلفت عجب دلاویز است جای هر بودل فگار بدست تا خرامان شدی بباغ کمر سرو آزاد بنده واره تا بکرد رخ تو خط پدید قیمت لعل آبدار شکست تا بیا درخ تو بگریستم همه گلهای جویبار ترست سمن و سرو سبزه و گل دل همه طرّز روی یار و خوشست در روش بیدل در کراچی گفته یار بگذشت و دلم بر جا چو نقش پاست شد با پرواز رفت و در دو دستش چو بیگان قدم زبار ناتوانی خم گرفت میتوانم کرد ضعیفی بسکه مراعطاست هر که از نازک مزاجی هیچ میناخون خورد یک سره کردن زساغر میتوان بالاس ناله از خست بنای خویش را بر باد داد کوه از سنگی تمکین خود بر جائیست عکس خط سبزه نو خیز باغ حسن او چون غباری دان که بر طبع روان نا