Page 191

ناله بر دل سبکسر از ورودت بچویم در دہ شاهدان کل زبس نازک ادا افتاده اند تا گذرد طرزی مکر در گوشه چشمش کنم برطین بیدل در قندهار گفته بر دلی را کہ چو کل چاک کریبانی است رشته دوستی سوختن از دل نزود فکر بار یک بسرد منت راه نیافت زانش عشق تو چون کا غذ اتش زده میتوان روشنی بزم تو کردد چوں منع سخت اشفنگی از طر تو جو شد طرزی در شهر قند بار در بزم حضور بار کشته شد ای دل سیر کلتوا زلفین با رد سر زیر پا چوخا کم اکر خوار افتد تابیده است پنچه سیمین هرنکار خواهد چوسرو من چمن با بردن نامد فواره سان رنحب بد من شک ترچکید اور وہ چین زلف تو بر شک چین شکست از بسکہ داغ عشق تو بر دل نهاده ام چون صید دل بسینۂ طرزی طبد بخون در اثبات خوبی عهد و پیمان شگنی خوبان دوش با من آن نکار می پست بر نفس دل تنگ زار سیندانی بر صد است دانه شنم بکلشن غنچه را بند قاست چون مکر از ناتوا نمیست از نر کام حصات چون جمن دامنش از غنچه چراغانی مہیچو شمعم بنظر نام ترنجانی در من تنک توخوش غنچه پنهانی یک سرا پای مرا دونق چراغانی هر کراز انشر عشق دل بریانی بخیا لت مکر م زلف پریشانی زان در و دن مار کی بیقرار د کی میکشم ز دا منت ای کلعذار د مالیده تا بپای نکارم نکار د کیر و چنار دامن او با هزار دت زان دم که بر دوام بخم زلف با رد بد وحنای پای تو از نو بہار دست بردہ است دامن دلم از لالہ زار دت اخر دمی ہنیہ بدل بیقرار د از سر لطف و کرم عهدی بست بدل