Page 190

١٧٥ نام تو نقش اول حرف کتا بهاست دندان سین بسمه مفتاح با بهاست آواز کوه سرمه فریاد خامشی معنی طراز صرف سوال وجوا بهاست یاد وصال یار بدلـهای آسمان مقراض تار ریشه مژگان خوا بهاست نقد گهر که بحر با دناز میکند در چشم سیر ما چو حباب پر آ بهاست اسرار غیب از دل سی پاره خوانده زنجیر پای بند معانی کتا بست در بحر حیرت از پی تحصیل نیستی درس زخود گذشتم از موج آبهات میزان جمع و خرج فلک را دهم جواب با هر دل ز بسکه مرا شب حسا بست جای غبار دود نفس کز و میکند ما را ز بس براه گذشتن شتا بست پیچیدن من زمین بعبای عارغم با شخص نفس بسکه دلم را عتا بست از سوز سینه لاله طبعم چو گل شکفت اری دماغ تازه ببوی کبا بست هرگز حدیث واعظا بمغز نشنوم طرزی زبس پیر مغانم خطا بهاست این غزل نیز در اربعین گفته در ره حق امتحان صادقان کردن خطاست چون شدی منکر عصا در دست موسی اژدهاست موج دریای فنا از خط نقش بوریاست با دبان کشتی بحر صفا کشکول ماست کسر کثرت با ثبات اصل وحدت ثابت است نفی اثبات فنا بهر بقا بند قباست نی بر اسم میکه از هستی بد و قا نیستی صورت نقشر الف در لا بجشم ازدهاست اسم ذات اوست مفتاح در باب سخا نقش الله زان بدلسانجه شکل کتات کشتن نفس است اکسیر مس قلب وجود کشتن سابامش کیمیا کر کیمیاست تا بذکر غیر مشغولی دم از وحدت مزن از شکر تا پر بودنی خالی از شهد نواست دل زانوار تجلای جلال ان جمال چون حباب پر زنور روی دریای صفاست روشنی خواهی دلا از سایه غفلت برا دوری از خورشید ظلمت قرب نورو ضیاست