Page 189

هر دیده با شبنم بود اینجه خورشید در بزم و فا از اثر خجلت تقصیر از حیرت دیدار تو در بزم تماشا در صومعه ز ند مال سبحه پیش بزرگان داد تو دهد عام ز بس داد خلایق از سوز عطش بر دل بسیاب طرازد هر جای که افت ز وفا مهر گیاه است هر رنگ که بردو شش عذار گناه است خار مژه در دیده من تار نگاه است بر مردم چشم تو نگه روز سیاه است از عدل توطری برد و دریا ز نو آو است خشکی لب و چهره زرد تو گواه است در اربعین خلوت ماه رمضان در دمش شام شریف گفته تصویر سپهر صورت معنی حرف لاست اثبات نفی ناقص ما کثرت شش است تجدید قاب قوسین بقا را کشد بجنگ بر قفل شهر بند دلم نقش بالا تو در بوریای ترک طلب راح راحت است دل در صفای حسن تو از بسکه محو شد تأدیست از طلب چو صدف را کشیده ایم مکتوب بوی غنچه رساند برنگ گل عیب و هنر بعالم اضداد تو أم است گر لاف دین ملی که دار غضنفر و نیو انوار حق بسینه روشندلان طلب از دیده بگذر و نگه از من چشم من آیین صوت دلخراش گلید ز جادو است گلکمش کلید قفل در گنج کبریاست در بحرف لا اله است لا کجا ست یعنی که فاق تیر بقا ورنه نا فناست در مستجاب غنچه بشکل گشای است خط رموز معما ز خم نقش بوریاست آیینه ام بجرم تو تصویر مدعاست گرداب منقد گوهر ما آستین ماست در هر چمن که رنگ برنگ قاصد صباست کهسار با کرانی تکبر بسنگ صداست دنیا و دین چوروز و شب از یکدگر جداست ارمی بساط خانه آیینه ها صفاست از خویشتن مکمبن تو از میکه در حیاست آواز زار نالی طرزی بینواست این غزل را سینه در اربعین گفته