Page 162

با در نقش با هم نزدیک جان دل شد پیدا طوطی پرچه او دانم که ما دای دنا کرسوال بوسه از لعلش کنم کوید بقر پرکوی شوخ چشم این در نه باب سازنا با دهانش غنچه دعوی کرد شد خونین جگر دعوی بیجاکسی کوکرده انیش حاصلنا از برای کشتن طرزی حسن دل پیش ابرو شمشیر است مژکان تیر چشم قاتلنا به طپق بیدل در قندهار کفته چشم بکشادم زخود دیدم که عالم بسملنا یا رب این بیداد از تیغ کدامین قاتلنا حیرتم آینه زاریمی مقابل چیده ای نفس خون شوکه اینجا دم کشیدن شکنا رنک وبوی دیگری دارد دل صد پاره ام ورنه در کلزار شکل غنچه هر یک دانا بزم امکان از شرار عشق دارد فروغ چهره پردازی داغ شمع رنگ محفلنا خود نهان و پرتو حسنش دو عالم را گرفت تسلیم در محفل و گوشی برون محملنا در ره عشق تبانم از سر و سامان مپرس یک سرکی دارم که ان هم نذرتیغ قاتلنا محمل اشکم بمنزل ره نبرد از جوش عجز آب شوای سعی با بگریه ما در کلنا دلبر سنکین ما حاجت و ای ما نشد کرچه هر موی تنم همچون زبان سائلنا شانه با مشاطه کوید طره مان ناسید زباں در هم رفتش بهر جانب که می بینم دانا در شهادتکاه نازنرکس مخمور او جان راحم ازم از تار نگاه بسملنا پرتو شمع جمالش سوخت چون پروانم کرچه یک عالمیان ما و حسنش حائلنا نیست چشم امتیازت زنه طرزی کوتت رنگ صد معنی نه دل خاکپای بیدلستان جواب مکمال در کابل کفته رخ کلکون تو از تاب نکه پر عرق است یا مکر عقد ثریاست که طرف شفق است طبق پر کل و نسرین کل روی تو بود دهنت غنچه بشکفته روی طبق است من بوشت دورق شیره مجنون فهم بدستان سخن کرچه بمن هم سبق است