Page 161

مرا زتنگی فرصت زبسکه حوصله تنگست بهار زندگیهم غنچه سان ببدن رنگست براه کوی فنا میروی شمرده قدم نه که پیش می‌میرمغش پای کام زلنگست درین زمانه حریفان بازساده نگاری زبسکه رنگ بکست کس تخت نه برنگست بحرف لاله روها طلســـتان مروآرد که الفت دل پر کین شان چو چشم پلنگست زبازی فلک کاسه باز باک ندارم مرا که بار در آغوش جام باده بچنگست براه عشق چوخوابی شکیب از دل طرز که عشق و صبر بهم وصل آبکینه و سنگست رطبق بیدل در کابل کشته شد چشم و مژه شوخ تو آماده جنگست ابروی کحت رخنه گر ملک فرنگست در پرده نومیدی دل بسکه طپیدم سینا دلم راه نفس باز ترنگست از زیر فلک آن همه وحشت زده رفتم گردون پر اخت زنم از پشت نهنگست مژگان تک دید من از ناز گهر تار مژه و دیده او چون رگ سنگست ای بوالهوس از شورش عشاق حذرکن چون شمع مرا دیده تر کام نهنگست آخر چو کمان خاک نشین کشت خجلت بال و پری چون پر پرواز خدنگست مضمون دهانش بدل تنگ چو گفتم دل نعره برآورد که این قافیه تنگست یک صید سر از دام خیالم نتوان برد از حلقه دامم که پرده تار رنگست محروم ز دیدار تو ناگشـــته ام از غم دل گریه بدستست و بغض ناله بچنگست از بسکه طهر رنگ بها جلوه فروشند طرزی نتوان گفت که دلدار چه رنگست جواب صائب در فندهار گفته بی کل روی تو ای کل باغ دیدن مشکلاست چون کل رویت نباشد باغ هم دلتنگ است دانه خال تو مرکز غیر دام زلف نیست سیفت در دام هر کس کلخجالت رنگست با و سالش کی رسم هر چند دستا بازم گز سرشک خویشتن پیوسته پایم در گلست مادر نعش