Page 155

۱۴۱ من طبعه رویت که افتاب جهانتاب برتر است تنها سرم نه بقهرتک زلف بست ان کل که زیب هر سر د ستاردیشود با ما سخن زنگهت مشک ختن خطاست بر صفحه کرچه ناوک مارش زنوسعت غیر ار بس کریستم ز غم هجر کلرخان چکر رز شک عارض چون اذرست صنم فرمان ناوک مژۀ جان کداز تو افغان زبکه‌ طرزی افغان بدل کشید لیکن دبان تنک تو از ذره کمر است از موی کیشتر بدو زلفین اسیر است در چشم عندلیب ازان خار بهتر است کز بوی زلف یار دماغهم معطر است منکر هنوز نقطۀ اثیر دیگر است از آب دیده ام ز سمک تا سما تر است اخگر فتاده در دل بقرار ی اند است کز جان گذشته و به جکر غرق تا پر است کوش فلک ز ناله و فریاد او کر است بر طرز بیدل مخمس فندۀ نگارنده ظلم ظالم با ستم بار نه بر است عاجز ان قابل ستم نبود شوخ اخو کرم زفتنه کری حسرت خنده عقیق لبش هست بر سوی سایه پر سور چشم مستش ربوده شیشه دل گریه ام را سبب چه سپرسی قدر هر کس بار بر هنر است از نوای مخالفان مجاز یک نفس هم نکو نشستن پروانم پر پروانه تیر و سل پر است سبزه سرکشیده پا سپر است جای پر فتنه اش بزیر سر است لعل را خون فسرده در جگر است دم تیغ ترا که بر کمر است میکشان خواستنکار شیشه کر است شمع را آبرو ز چشم تر است بحر را موج آبرو گهر است کوش عشاق را شکوی کر است فرصت عمر چشمک شرر است جز