Page 156

۱۴۱ چند باشی مقیم کوی هوس خبر طرزی که عمر در گذر است در شهر لاهور گفته شد ز مجلس شبی ز عمر بسالی برابر است زانرو که هر نفس نفس عمر دیگر است چون سوی دوست عازم راه رفتن از خویش هر چه زود بر آیم بهتر است آنرا که دل اسیر سر زلف الفت است یک ذره لطف و دست لعالم برابر است آنانکه واقفند زمیزان بیش و کم آنرا بوزن سنگ کم و بیش کیخر است از حرف بیش و کم گذر و ذکر یار کن از هرچه میرود سخن دوست بهتر است بیشک که ره برد بحریم ولای او از جان کسی که خاک ره آل سید است لاف و گزاف با سگ آل علی مزن پوشش سگ بدرشان شیر صفدر است طرزی بیا چو شمع بسر سوی او رویم در خود جبین چو سایه بسایم بهتر است جواب صائب در قندہار کھے ترک چشم تو بخونریزی مردم تیز است تیر مژگان تو خونریز تر از چنگیز است ماسوی دلهم از باده وصلت مخمو است ساغر چشم من از خون جگر لبریز است عیب آشفتہ کم نیست که ای مجمع ناز در پریشانی من زلف تو دست آویز است چشم فتان تو در کشور دل فتنه گراست لب شیرین شکر بار تو شور انگیز است میچکد چاشنی شهد و شکر از لب تو گرچه دشنام لب لعل تو زهر آمیز است جان شیرین مراد او نه تنها بر باد که فلک فاش صد کوهکن و پرویز است ساخت صد رخنه در آئینه بیک چشم زدن تیغ برگشته دم آن مژه از بس تیز است جری غم بچشیدم زسفرهای فلک زانکه از شادی ایام مرا پرهیز است تا زدم یک پشم بر هم ز نظر رفت اشکیم اشک گلگون غشم تیز تر از شبدیز است دارد آن شوخ پسر سیل بناک باش بازی آه من تیر ہوا اشک منش گلریز است