Page 154

خون عشاق میحورد چون آب چشم مست اگر چه بیمارست طروات در لباس شبرنگ است زان سبب کان حریف عیار است کس نجست از خدنگ مژگانت ترک چشمت عجب کماندار است روی چون ماه خط مشکینت صفحه سیم و خط زنگار است آفتاب از شفق نشسته بخون زان تجلی که بر رخ یار است میطید چون سپند مردم چشم دیده را بسکه ذوق دیدار است غنچه نبود بباغ گل هریک دل پر خون بلبل زار است بر دگر کس کمان تار کشش هدف ناوکت دل زار است دل چه بندی بر ان میان طلائی کز نزاکت بر ان گره بار است جواب غنی فلک از معنی تحقیق جهان بیخبر است چرخ سرگشته همان حلقه بیرون در است کام امید از نوشنه لبان هیچ نیافت لب سیراب تو گوئی رک یاقوت تر است رشتهای نکه چشم پریزاد خیال نازک اندام مرا حسنه موی کمر است تا که پیکان خدنگ تو نه بیند ازار استخوان در بدنم نرم چوبادام تر است چشم فتان ترا در هوس فتنه گری عرض بالش پر تیر و کمان زیر سر است دوری از خاکدرت میل کشد در چشمم که غبار تو مرا سرمه نور بصر است ناوک ناز زلب جای نفس می آید چوس تیر تو از بسکه مرا در جگر است تیر آهم به نشان رخ مقصد ننشست ناله بی اثرم ناوک بی بال و پر است نآمد و رفت نفس دل دمی آسوده نشد چون بئانو حه عمرم بسفر در گذر است جنگجویان دگر را بمیان شمشیر است ترک بدست مرا تیغ نگه در کمر است زیر چشمی چوغنی طرزی اثر گرد یمن که به تن پوست مرا سبزه چوبادام تراست