Page 153

پیش تو چون غنچه چون نگه دارم طرزمی عبث شکوه از خدنگ تو دارد ترک نگا هدار من که تبر نشست است نیست کسی کان زناوگ تو بخست است بطبق بیدل در کابل گفته زیر تیغ ناز او ما را نیاز دیگر است زاهدان ساده را از کهنه رندان فر قهاست صید شهر را امین نگردد زود بسمل تیغ رفتیم در کوشا بمهرک چنگی چون رباب شمع را گر چهره از رنگ ریاضت زرد شد صوت قمری گرچه دارد نغمه بر سر و بلند گرچه دارد سحر جادو نرگس نی رنگ سان گرچه دست گلگش در دل بری کوتاه هرکه مضرا بی زند در پرده قانون غم رنگ خونم را به پیش شمع راز دیگر است شمع را سوز دگر ما را گداز دیگر است دل شکار باز ناز و لئو از دیگر است گوش ما بر نغمه را و از ساز دیگر است در پر پروانه ما هم نماز دیگر است بلبل ما بیت خوان شرح راز دیگر است چشم جادوی ترا انداز ناز دیگر است بر سر ما زلف او عمر در از دیگر است لیک طرز بی نغمه اواز ساز دیگر است جواب صائب در قندهار چشم از نیکه مخمولدار است رخ آفتاب تا بالش میں چه مقدار نازک است لبش این چه زلف رخ و بنالو شش است رخ نمایان زچین طره اوست وقت گلچیدن رخت ای شوخ ماند صد خار در دل گلشن ده که در دور معسل میگونت هر طرف چون نگه کنم یا ر است روز روشن بچشم من تار است گزتبسم همیشه افکار است این چه لعل لب و چه گفتار است یا شب لقمے نمودا راست مژه در چشم شوق من خار است زان گلی کان ترا بدستار است نیست فرزانه که شیار است وزن