Page 142

۱۳۴ جیب سمن از غنچه رنگین شده گلگون یا شهر بهار پر از خون شکار است زان گشته جوانان چمن محو تماشا گل جلوه فروش است بهار اینه داراست در پیش رخ خسر و گل همجو غلامان استاده بپا عرعر و شمشاد و چنار است ساقی هوا باده به پیمانه گل ریز دوران سر غنچه بر تاشیه خمار است مشاطه گلزار بس غازه فروش است رنگین چو رک غنچه و کل هر سه غمار است با سرو لب جو نکنم نسبت قدت شمشاد قد ر دونوزین جو بکنار است گل رخت سفر بسته واماده کوچ است زان نخل گلزار پی بستن بار است طرزی جسن گیر که از باد بیقت بر خنک صبا خسرو گل مست سواراست با حسن رو نما دل آئینه صفت هموش چاک شانه او سبز زلفت بر دلق عشق پاره دگر ندوختم بر خرقه دست داغ غمت پنبه صفت تا مهر عشق روی تو بر دل نهاده ام پرورد داغ بیجو کنینه صفت بر کنج خبیب وجیب همان مصطفی (ص) پروانه خطاروزی روزینه صفت بر در و روزگار ازان روی صابرم از زهر صبر شهد بلو ز مینه صفت زان چاک سینه ام زرو چشم دو خته گین زخم یادگار تو در سینه صفت در شهر ماه من سخن سعد در حسن است گرشنیده است شمس تو اوینه صفت طرزی خیال جلوه آن خبر مثال نور صفای دیده اینه صفت من طبعه هر چند ز ما یار جدا است جدا نیست اینش بگویم که بجا است و بجا نیست در جلوه یکتائی او توام و فردم ما برسی قدم از در و دو ما هست دوناست هر کس که زیستی گذرد در هم جا ما ن عالم همه گویند فنا هست و فنا نیست