Page 121

در کشاکشهای بحر روم و دریای حشس زورق دل در دم کام نهنگ افتاده است از میان لشکر جشم و در رزم شام هجر ناله ام چابک سوار و پس جنگ افتاده است از تماشای چمن طبعم چواہو میرمد سایه گل در نظر مشت پلنگ افتاده است مرغکان چشم من در حلقه گرداب اشک همچو مندو در میان نهر گنگ افتاده است در ره سر منزل مقصود مدح ذات او طرزی پیک خامه ام را پای لنگ افتاده است در بستان شهدای دمشق شام گفته شد تا عکس یار در دل دیوانه منت تصویر جلوه نقش پری خانه منت بیگانه چون شوم که بدل اشنای ماست من دور کی روم که وی همخانہ منت گیسوی حلقه حلقه او هست دام من خال سیاه دانه او دانه منت از فیض اشک آه بدل گشت چشم من خوش اب و گوشت ام چو همیانه نا آئینه ساخت عکس رخش کردل مرا از چاک سینه نیر بک شانه منت هر چند فارغم ز جهان لیک پیش یار گیسوی یار کنده و زولانه منت چون غنچه بسکه خون دل او غصه میخورم پر خون چولا لہا لب پیمانه منت بر دوش چرخ کشته کران گوش اسمان از بس بلند نعره مستانه منت زاهد بپوش از در میخانه ام گذر رندان مست تخته میخانه منت هر صبح باغ رنگ دگر اورد برون این رنگ بازی شب دیوانه منت از بسکه ذکر گل شده وردم بصبح و شام طرزی ز غنچه سبحه صد دانه منت در مغاره دمشق شام گفته شده گرد و غبار خاکدرت افسر منت جائی که نقش پای تو باشد سر منت من آن نیم که منت چرخ فلک کشم در زیر دست پنجه نگین تسخر منت مرغان با رول چرخ بیک زدن کشت شمشیر بار شهپر بال و پر منت مادر اچه