Page 122

ما را به بند کس نتواند نگاه داشت رفتن ز خود چو آب روان جویهر تست خواهم ز چشم سوزن تخم زود بگذرم زان رشته سان زیاد تن لاغرفت تصویر قد نما شده همجوی بر تنم از بس خیال یا د رخت در بر فت تا یا د چشم مست تو ساقی بزم ماست دوران مطبج دور خط ساغرفت سرخم بیای طاح کی و بهم نمیکنم بال همای تیغ بکجت بر فت تا سر به بند کی تو خم کردم از نیاز عز و تو وجاه غلام د رفت نفی دوئی نموده بر اثبات و حدم نام طلسم ذات تو نامظهرفت تا آب باده قطع شد از جوی شیشه ام لب خشک نز د کام و لبم ساغرفت از تیغ ابروی تو مرا احتیاج نیت از بهر کشتم مژه ات خنجرفت در جیب غنچه باد صبا میکند نهان از برگ کل کر ورق دفت رفت طرز می زدود سر مکی شکوه چون کلیم خوناب دل که صندل در د سر فت در دمشق شام گفته شد چراغ مجلس خورشید شمع داغ مت فروغ نیم سحر دوده چراغ مت ز فیض پرپکش ابر بهار نمشیرت دکان زخم دلم غنچه ای باغ مت ز موج باده روان یار پر چرخ میخوانم که نقش ساغر جم سر خط ایاغ مت زبور باده تخم میکشان کند ستی بجل من مقری از نشه دماغ مت چنان بخود اشبات بیخودی کردم که قاصد نفسم نیست در سراغ مت ز جوش سینۀ کلهای داغ خونینم برنگ شهر طاوس باغ زاغ مت زنقش خوب و بد غیب ساده افتادم زچشم آئیات کوشه فراغ مت بکوی دل آسود کان تپد دارد ز شورشی که نهان در ضمیر باغ مت بجنده گفت که طرزی بزاغ خویش ساز فروغ شمع تو پروانه چاغ مت