Page 120

کام در باز نشد از جام لب خشک حباب آب این سرچشمه کویا در سراب افتاده است خواب راحت را تہی به بیداری چشمان نمیکنیم خواب همچون اشک از مرکان بخواب افتاده است سرنوشتم گرچه واژون چون نگین افتاده است همچنان بر خط تسلیم جبین افتاده است خال زیر گوشه آن لب نمیدانی که چیست نقطه از شوخی بزیر یاسین افتاده است در ره کوی وصال او گذشتن مشکل است پاره شیشه دل بر زمین افتاده است بسکه دارم انفعال از عرض مطلب پیش او چون عرق شرم خجالت از جبین افتاده است گر خورم خون جگر چون شیشه می باک نیست قسمت روز ازل خود این چنین افتاده است میکنم شرح گلستان را بیستان چون بهار بسکه رنگ معنیم در آستین افتاده است چون براه زندگی آسوده خاطر بگذرم مرک از هر گوشه ما را در کمین افتاده است بر رخ کلرنگ او این پیچ و تاب زلف نیست سنبل تر بر عذار یا سمن افتاده است بسکه ذوق شهرت کمنامیم بیتاب کرد نام ما چون نقش بیرون نگین افتاده است من شدم در کاکل چون شام هند او اسیر دل بدست زلف چون ماچین و چین افتاده است موج مضمون در رکاب خامه من میدود طرزی ملک معنیم زیر نگین افتاده است کردش چشم تو از بس شوخ و شنگ افتاده است با دورنگی چون فلک بیرون زنگ افتاده است گلشن چشمم زبس رنگین شد از عکس لبت اشک من چون غنچه در دامان تنگ افتاده است جز صدای دل شکستن غنچه دیگر هم نیست شیشه را بر دوش کویا بار سنگ افتاده است از دهان او سخن لغزیده می آید برون در لبش راه سخن در جای تنگ افتاده است از غرور حسن بر روی گلستان ننگرد غنچه را دامان خوبی تا بچنگ افتاده است موی چینی را ز بس نازک جبها طبع محمل فریاد بر دوش ترنگ افتاده است