Page 103

هستیم را از ظلم موج خشکی بسته اند خشک کامم گرچه هستم غرق حین آهن درآب خرقه زاهد شراب الوده می اید برون بسکه کفر واز شعف سجاده چون سوسن درآب جاده تجرید را صد رشته تار زحمت است رهروان عشق را بر پا خلد سوزن در آب بسکه از بحر تعلق پایدامن میکشم تر نمیکرد د مرا همچون دامن درآب غنچه ها همرنگ گردو از خجالت چون حباب در چمن گرد د بشوید عکس با ه من در آب فرق در طرزی مبدل غیر اسم و رسم نیست آب در گلشن نمایانست چون گلشن در آب بر روش بیدل درین چمن چه خیال است آرزوی طرب چو گل بیا در و هم گز کنده سایم لب بهار خط تو ظلمت می بوسه بار آورد بپرده شب تار است چشمه مطلب بجلوگاه تو شوخیت دیده وا کردن گسسته حیرت انگنها عنان ادب چو شمع زندگی ما بشعله جگر است دگر زسوختن جان ما مپرس سبب ز جور اره دهقان روز کار مباد بریده دست کسی کو فشاند شاخ عنب ز پیش لعل لبت نام بوسه می نبرم که اب میشود از نازی که بودان لب ز اضطراب چو سیماب حیرتی دارم اگر بآئینه پهلو نهیم نیست عجب زتیغ ره زنی عشاق خود مشو غافل که خوابگاه سحر است چین دامن شب ز شرم جوهر شمشیر چین بدا من زد چو تیغ ابروی ناز تو چید چین بغضب بجار سوی فراقت زحجاحی اشکم شکست رونق بازار شیشه های حلب ز بس بعشق تو جان سوختن رواج گرفت چو شمع سوختگانت برشته بند و تب گرچه دورم از و پر جدانیم طرزی که ذره شبلی ماست افتاب نسب بر طبق بیدل زلال آب بقا از لب سرا بطلب حساب حاصل عمر خود از حباب طلب سرای