Page 104

سراغ ما ہگی نقش بی‌نشانهاست ز خویش گم‌شده را در دل حباب طلب ز ناتوان باد بگاه پر توش پی برد ز چاک پیرہن ذرّه آفتاب طلب زبان غنچۀ گلشن همین صدا دارد که در نظاره خرابی بود حجاب طلب گشودن مژّه تا آرمیدن چشم است اصول مطلب آسودگی ز خواب طلب بمخفلی که خیال رخش نقاب کشد ز غنچهای گل شمع، گلاب طلب ز شیشهای نگاه خیال سرشارش ز بهر رفع خمارش شراب طلب اگر ز معنی لفظ عدم نشان خواهی ز غنچه لب خاموش او جواب طلب نشان گوہر نایاب خویش را طرزی باشک خویش ببن غوطۀ در آب طلب جواب ناصر علی شعله رنگ افتاده است از بس نوای عندلیب چون سمندر میشود گل از صدای عندلیب ریشه در گلشن دواند از بس نوای عندلیب از شکست رنگ گل آید صدای عندلیب غنچۀ گل پیرہن صد جا گریبان میدرد میخُلد چون خار در گلشن بپای عندلیب بیکہ گلشن از رخش رنگین افناده است میشود چون غنچه گل مضمهای عندلیب بسکہ پیش گلرخان باغ دارد آبرو فرش سازد چشم خود گل زیر پای عندلیب داستان ضعف گوید با ستان صد هزار در گلستان هر که باشد آشنای عندلیب از نوای دلگشای بلبلان غافل مباش گل ہمہ گوش شد پیش نوای عندلیب مصرع ہر بیت طرزی شرح درددل کند شوق گل ظاهر بود از ماجرای عندلیب برطرز بیدل هر کرا دست امیدی ہست در دامان شب چون سحر خورشید تابان دارد از احسان شب تا که از فیض سیہ بختی بخواب غفلتی صبح را چاکی بدامانست از ہجران شب چشم اوقف سواد نامۀ شام است وبس خوانده ام نا مقطع خورشید از دیوان شب