Page 101

ماه من تجلت تا برخ و زلف بی تاب تا برون شد از سحاب زلف ماه عارضش ابرویت محراب خوانم یا کمان یا ماه نو چون خنا سر سبزت خواهم دایم از خدا کرده یارب آفتاب از مشرق ساغر طلوع بسکه مجرم بر کل روی عرقناک کی از شگنج هرخم مویش عیان شد آفتاب مینماید چون سها در چشم مردم آفتاب عارضت را مهر کویم در مثل یا آفتاب کز بخون دیده ام بر دست و پا بندی خضاب یا فروغ عارض ساقیست در جام شراب میتوان طرزی کرفتن از نگاه ما گلاب مخاطبه با یار و صفت زلف نیم شب دیدم من آن مه را بخواب کامد از ناز و ببالینم نشست زلف از رخ بر فگند از ناز گفت بعد ازان کشا بمن آن نوش لب شعر رنگینی بخوان از طبع خود دست او بوسیدم و چشم بپا باش تا در وصف زلفت مطلعی باصراحی می و جام شراب با رخ چون ماه و زلف نیمتاب طرزی این عارض بود یا آفتاب کای دلت بر آتش عشقم کباب کان بود در وصف زلفم انتخاب گفتم ای حال دل از چشمت خراب سازم از سیپاره دل انتخاب مطلع غزل زلف ای ز زلفت رشته جانها بناب زلف شب رنگ ترا نازم که او خاطر جمعم پریشان شد ز غم این اسیران سر زلف ترا زلف مشکین را منه بر عارضت رفت از جان و دلم تاب و توان وی ز چشمت نرگس رعنا بخواب بسته میدارد بزنجیر آفتاب تاسر زلف ترا دیدم بخواب شانه نتواند که آرد در حساب شب مکن روزم مپوشان آفتاب بیش ازین بر زلف خود ای مه رو متاب زلف