Page 79

بگلشنی که خیال رخ تو جلوه کند زخجلت روی تو گل چین در یا است سحر بطرف گلستان شنید لم بلبل که می سرود بصوتی که جان دل میخواست که شعر طرزی افغان نتو ناله من که در کمال فصاحت شعر بیتا است یگانه قبله این جهان که گاه بیان بحر نظم کلامش چو گوهری یکتا است چو کان نظم کشاید زبان بسحر بیان به پیش گوهر نطقش نطق گرا ما را است علو رتبه نظمیش بلند تر ز سهیل عروج پایه شعرش فرا تر از شعری است زچنگ بازیخابیش نمیرود بیرون اگرچه طائر مضمون به بیضه عنقا است بصفحه جای سخن ار قلم در ریزد مگر که خامه او همچو بحر گوهر را است ازان برشته مسطر کشیده ذره گهر که گوهر سخنش همچو لؤلؤ لالا است چو زر سکه معنی بنام خود نزند که سایه قلمش در ظل بال هما است حدیث بلبل شیرین بیان گل بشنید بخنده گفت که ای بلبل این چه فکر خطا است ترا چه حد که کنی وصف سحر بازی سخن که از فضای جلالش قسیر فهم رسا است کسی که هست بو صفش زبان ناطقه لال چه جای مدحت هر ناسزای هرزه درا بنزده گر شعر از مداد زنگ کشد ترا فصاحت رنگینی سخن ز کجا است مرا تو شعر بدیعش بدید مجنون شد که شوخی سخنش همچو طره لیلی است شکسته رونق بازار ساحران سخن که دست قدرت او در سخن ید طولا است شنیدن سخنش میرباید از دل هوش که چاشنی کلامش چو نشئه صهبا است عروس معنی شیرین او چو حور العین برد عبارت رنگین چو حله دیبا است مداد نقطه الفاظ شعر شیرینش سواد مردمک نور دیده بینا است خیالهای متینش نزد اهل کمال برای جذب دل عاشقان چو کاه ربا است نظم شعر خودش نظم شاعران جهان همان مقابله قطره در بر دریا است بطرزی