Page 80

بلندى سخن او دو شعر پست حسود ترا چه حد که زنی لاف مدح ممدوحی مصاحبان ندیمان محفلش بسخن بلی عزیز تخلص که هست جان عزیز خموش بلبل شوریده از فغان و خروش ز باغ بلبل و گل طنزیات بطول کشید عذار شاهد طبعت شگفته باد چو گل زبان طوطی نطقت همیشه گویا باد عیان چو شعشعه آفتاب و نور سهاست که خادمان درش چون تو هر یکی گو با ست ز فیض دانش طبع لطیف او داناست یکی چو اسمعیل بیدل که در سخن یکتاست چه جای ناله بیجا و شورش و غوغاست برآردست که ختم کلام وقت دعاست همیشه تا که بگزار گل به نشو و نماست مدام تا بچمن عندلیب نغمه سراست قصیده فخریه جناب طرزی صاحب و گریه بمدح سردار غلام حیدر خان پسر امیر دوست محمد خا منم که جای سخن ریزم از زبان گوهر منم که هست عبارات من بکیفیت منم که گاه بیان از معانی رنگین منم که چون قلم درفشان بکف گیرم منم که معنی شعرم رباید از سر هوش منم که هست معانی من نهان در لفظ منم که تیغ زبانم بگاه نظم سخن زبان خامه من از معانی رنگین شوم عبارت خود بر بیاض دیده حور ز نظم گذارم چو خامه بر کاغذ بمحفلی که کشم از نیام تیغ زبان منم که گاه بیان میكشم زلی شکر طرب فزا و مفرح چو نشئه ساغر سواد نقطه خطم بود چو نور بصر بفکر غنچه دهانم زشعر جای شکر منم که لطف کلامم بدل زند نشتر بسان شعله اخگر نهان بخاکستر گرفته ملک بخود بر چو اسکندر بود مدام چو منقار طوطیان احمر که هست رنگ مدادم زدوده عنبر کشم برشته سطر هزار لؤلؤ تر عدو بخویش پیچد ز بیم چون جوهر