Page 78

حافظ تو حضرت فاروق باد حامیت ای والی دین یار غار ناصر تو حضرت عثمان شود یاور تو حیدر دلدل سوار قصیده در مدح خود طرزی صاحب افغان از زبان متبل گویا و غنچه خاموش در قندهار فرموده نسیم صبح عجب دلگشا و روح افزاست مگر رسیده ز گلزار بوی دلبر ماست عبیر گش فردوس یا شمامه خلد نسیم باغ جنان یا شمیم باد صباست ز خاک پای که می آیدین خجسته شمال که کحل دیده مخمور نرگس شهلاست ز چین سنبل زلفت مسیر گویا که باد مشک فشانست و خاک عنبر ساست دما ز طره طرار بر حم تو رسید که پر زخون جگر نافهای مشک ختات ز آن کلی که ز رشک عذار گلگونت چولاله غرق بخون جگر دل گلهاست بباغ از اثر چشم مست میگونت بجای سبزه نورسته ریزه میناست ز سکه محک گل عارض تو شد بلبل بسان ملکه مالا اش بثیر صداست ز ناتوانی چشم تو نرگس بیمار ستاده در چمن از ضعف تکیه بر عصا ست ز گریه دیده گلشن لب می آلودت که ژاله برج گل سرخ شیشه صهباست ز داغ بر رهت افروخته چراغ بباغ یکی بست نظر ان تو لاله حمراست تا خطار قدت سر کشیده از دیوار بباغ قامت سرو سهی از ان بالاست توان چو آئینه دیدن رخ از در و دیوار ز عکس روی تو از بسکه باغ پر ز صفاست بدان امید که عکسی زعارضت افتد بلاله زار و چمن آب جوی روی نماست وگر روی تو بکشود دیده شاهد کل که بهر خنده عشرت این ز سر تا پاست ز پای بوس توام عمر خضر حاصل شد گزینش پای تو مارا چو عین آب بقاست عذار ماه تو ظاهر چو چشمه خورشید در ان تنگ که پنهان میان آب بقاست