Page 66

هر نفس در دل گریه می آرد بیاد ناله را هم دوش افغان میکنم میزنم بر ناله خود ریشخند خنده با هر گریه تا دان میکنم بسکه از بیم عدو نتوان گریست ناله را نذر گریبان میکنم ناله ام با گریه یکجا میرسد بر صدای رعد باران میکنم گریه ام از ناله کوتاهی نکرد ناله را در گریه پنهان میکنم سینه ام از ناله تنگی میکند هر چه باداباد افغان میکنم ناله تا بگریه می آید بگوش آه چون در سینه پنهان میکنم رفته ام از خود اگرچه بیدمم در نگاه مور جولان میکنم باز بپای خود خوردم گره چرخ را در ذره پنهان میکنم باز بگریه بدل کوه گران زان سبب هر لحظه افغان میکنم بند در بگریه شب سان بدلم ناله از دست جوانان میکنم بسکه دلگوئی کند صوت حزین خنده با بر وزن سندان میکنم لخت دل ریزم ببزم ناکسان جغد شوم زاغ مهمان میکنم تا کنم هموار طبع دشمنان ناله را بر تیغ سوهان میکنم بسکه در زندان چکد خون دلم دامن مژگان گلستان میکنم میدمد از هر بن مویم شرار بزم زندان را چراغان میکنم از تجب بینم بسکه حیرت میدمد خانه را اغنیه بستان میکنم هر نفس از آه سرد بندیان چون حباب شکر جولان میکنم عرض خود از ظلم و بیداد عوان در حضور شاه جیلان میکنم بگذر از آزار حواری بد سرشت ورنه عرض خود بسلطان میکنم سید و درویش و قطب شاه و غوث دستگیرم پیر پیران میکنم