Page 55

۵۴ طرزی بصدق دل چو شد از جمع دوستان یا رب بحشر هم تو شوی یار و یاورش دوازده بند در مرثیه شاه شهیدان امام حسین رضی الله تعالی عنه در جواب محتشم فرموده بند او ل باز چشم سرزین غافلی می گوش و هوش ماه محرم آمد و هنگام عزاست برخیز در مصیبت فرزند فاطمه زین روضه قیامت که بوده‌ست نین و مات در ماتم و مصیبت آل علی نگر کشتی صبر طاقت آل عبا شکست گر گوش هوش باز گشائی هنوز هم آمد چو حرف قتل حسین بگوش دل فریاد نخل قد علی اکبر جوان یا رب چسان به نیزه توان دید آن سر لب تشنه شاه دین و لب شط و فرط طرزی بطرز محتشم از شعر آبدار کها که بطرز یار خبر گشته رخنموش عالم بما تمند و تو در فکر نای و نوش آه و فغان برآر و لباس عزا بپوش زین ماتم است خیل ملایک سیاه پوش کوه از کمر فتاد زبس ناله و خروش از بسکه موج خون شهیدان در جنبش از خیمه‌گاه ناله زینب رسد بگوش کردم چنان فغان که ز سر رفت عقل و هوش طوفان بپای کرد امام ز سرگذشت هوش کز ناله می‌نهاد رسول خدا بدوش سیراب بود دیو و دد و طائر و وحوش بس کن که سوختی دو جهانرا بیک شرار بند دوم دل گفت طرزیار چه رو می بنوع خواب گفتم چه ماتم و چه عزا و چه غلغله است چون این سخن ز دل بشنیدم بجوش غم زان پس بسوز سینه بریان بچرخ پیر ایکاش از زمان که بریدی سر حسین بیدار شو ز خواب که عالم گرفت آب گفتا که هست قتل حسین پور بوتراب بر خاک و چو سایه فتادم ز اضطراب گفتم که کرده چه ستم خانه ات خراب کشتی سرادقات ندا فلک بطناب ایکاش