Page 54

دیدم ستاره را که ز مژگان شام تار چون اشک سرخ ریخته بر طرف چادرش دیدم شفق نشسته بزخم جگر بخون دیدم که شام جامه نیلی است در برش مه کنده رخ بناخن و شب کرده زلف تار مخور از غصه زرد شده رنگ احمرش از غصه صبح دم کشد از سینه آه سرد در ورد خون دوان شده بر روی اصفرش دیدم زمین بلرزه و چرخ است بیقرار دیدم زمانه مضطرب از شورش و شرش گفتم چه ماجراست که بر چرخ ماه نو چون من خمیده قامت و اندام لاغرش گفتا محرم است شب قتل شاه دین کز رتبه بود کرسی نه چرخ منبرش یعنی حسین بن علی جان فاطمه گر ناز بود جای بدوش پیمبرش فرزند مصطفی که خداوند کبریا با نام خویش کرد ز احسان برابرش در دشت کربلا ز جفای زیاد و شمر با خنجر ستم ببریدند حنجرش بستند آب راه خداوند ظلم و کین شد تشنه کشته گشته مظلوم و اصغرش قاسم که با عروس عیان بسته بود دل با تیر کرد شمر برون آن دل از برش از بسکه گروه از پی قتلش کمان کمین قندیل بر ز تیر شد از پای تا سرش یکتن شنیده ایم که ظالم کشد به تیغ یک خاندان که دید که سازند بی سرش از سوز تشنگی شهیدان کربلا آخر فتاد شعله بخزگاه و چادرش آن خاندان شرم و حیا کز ره ادب مه چشم بر نمیکرد و شام از درش بی پرده در برهنه سر و خوار و موکشان نی یار و غمگسار و نه غمجوار و یاورش بردند تا به پیش یزید لعین و شر از بهر جاه و منصب از خواهش زرش یا رب تو خالقی و تو دانا و قادری خود ده سزای قاتل و بدکار کافرش یا رب بحق او چو مگس پست باد و زار انکو به تیر ظلم بسرد دوخت مغفرش چون آستین زکار فتد دست و پنجه‌اش انکو کشید جامه خونین ز پیکرش