Page 53

باستان توجو خاکسان نهادم رو بسایه کرم خود مرا پناهی ده چرا ز رزق کشم بار منت دونان بداد وازی افغان شہا بکس لطف از مدام تا بجهان توام است صبح و مسا چو سقف عرش عظیم چوبت ابراهیم که در چرخ ستمکار مین کند شقاق که سوختم زتف احتیاج بی اعراق توئی بعالم امکان چو قاسم الارزاق که گشته حوصله اش تنگ و طاقتش طاق همیشه تا بمیان ثابت است عقد طلاق زحادثات مصون باد این خجسته رواق قصیده در مرثیه شاه شهیدان امام برحق امام حسین رضی الله تعالی عنه سلطان صبح دم که ز لعل است افسرش خورشید رخ نمود چوعیسی زبام چرخ زنگی شب مهول گریزان بطرف شام بر عزم رزم زنگ شه چین سید صبح شبرنگ شب زبیم شبیخون خنگ صبح شب زنگی کشته پس چرخه فلک شهباز صبح بین وزراندود شهپرش خور آشکار شد ز افق با قبای زر از دشت خاوران چو دم کرگ شد عیان عذرای روز سرز حجاب افق کشید هنگام صبح دم که در فیض باز بود دیدم فلک چو مردم سرگشته میرود دیدم بآسمان سیاه و سفید و سرخ از شام تا بروم جهان شد مسخرش دجال شب بخاک در افتاد از خرش رومی خورگرفته سنان از پس سرش کوس و علم بدوشن و بک تیغ و خنجرش در تک گذشت ابلق ایام از برش ور زود شامی مجرد نیلی ست چادرش باشد سیاهی رخ شب سایه سرش در شرم ریخت از کف مه ریزه زرش شب را رسید گله آهوی اخرش انجم چو اشک وامق شب ریخت از برش کردم نظر بگرخ و بر خار و بیرش بی مقصدش معین و بی راه و رهبرش دیدم بجرخ منطقه و طوق و محورش دیدم