Page 52

ولیک از هوش مست و شب بمهتاب که تا کسان بدلم پرتوی فتاد از دور چه بارگاه که از حسرت درش دایم بچشم حور مکر منظر قصورش را کر از کرشمه غلمان ببسته طاق و درش بمنظری که بود از ذوق آنمنظور ملک بیکدرش مانده رو بنقش قدم زپی عقل نمودم سوال کاین درگاه جواب داد که این بارگاه سلطانی است جهان جود و سخا آسمان حلم و حیا علی ولی خدا نفس پاک پیغمبر توئی که امر قدر عهد کرده با رایت تو آن خلیق نژادی که برده تا دم حشر اگر نه دست تو شیرازه جهان بستی اگر نعل براق تو بر جهد برقی ملک سراز فلک آرد برون که آه کجاست ببارگاه تو زان اوفتاده ام شانا رسم بلطف تو از شیر نفس اماره بکو مان تو نامی چو حصه او بنجات ز پیز مهر تو اشفاق کرده بر نفس ببارگاه رفیعت پناه آوردم چو شمع سوخته و ساخته بسوز فراق ز طاق بار که عالی سپهر رواق برنگ حلقه در او فتاده مه بمحاق کشاده اند که گردید چشم دل عشاق بود جو ابروی جانان جزا کونی بطاق چه غرفه که بود غرق نور چون صبراق فلک بخاکدرش او فتاده چون رمق بود مقام کدامین شه رفیع وثاق که او فتاده بسطامش بخاکش از اعماق سپهر مجد و علا سرور علی الاطلاق امیر جن و بشر میر انفس افاق توئی که حکم قضا بسته بر کفت میثاق ز حسن خلق تو خلقی محاسن اخلاق شدی صحائف افاق یکقلم اوراق شبان تیره درین گنبد بلند رواق زما رحلوه گر این شهسوار برق براق که از تری عالم مرا دهی اطلاق که نیک چاره کند ز هر ما را تریاق بعاجزان تو شوی دستگیر روز مشاق مدام جود تواشفاق بر او بد انفاق ز مکرو حیله کردون از رق زتراق