Page 34

زبر رفت بنرم تو ای بت سمنبر شده است غنچه لب باز کار گر لاله سبز خاک تبدل داغ دیده پر نم زعاشقان جگر خون باد خبر لاله بپای بخت تو سر جای پا انداخته که داشت کف قدرت همین قدر لاله هوای سجده خاک درت بسر دارد که بر کشد ز سر کوهسار سر لاله تو ان غنی جوادی که در تبوک از تو صحابه را صله رو ندد ما حضر لاله چوکاسهای سر دشمن تو پر خونست بجیب دامن کهسار جام پر لاله اگرچه دشمن جاه تو نیست از همه سال سفید داغ و بخون کرده جوهر لاله ز خیمه سار دم خنجر تو سیر است که چون سپاه تو بگرفت بحر برلاله توئی چو بحر سخا ابر جود و کان کرم بداغ سکه تو هست همسفر لاله منم فقیر گدا و توئی غنی بغنا سرم بتاج سارا چو تا جور لاله غمم بطرزی افغان لطف و جود توام که خاک جنکت میشد نمد بباله بچشم خلق ز افلاس زرد و گر کشتم برات سرخی رویم نویس بر لاله زسیم و زر شده تا جب آرزوها بباغ هم نکند سوی من نظر لاله دماغ غنچه ز پهلوی زر شگفته بود ز بیزری زده صد داغ بر جگر لاله چو داغ معصیتم بر جبین بود از سرم گذاشت شهر برون خیمه سوی بر لاله درین زمانه پر درد مفلسی سرت بخون طپید بمن گفت این خبر لاله تو دستگیر شو درین بلا خلاصم کن که نیست طاقت گفتن مرا دگر لاله بپای مدح تو از خامه یکنیابان کل فشانده ام که دهی باج جای هر لاله نه من کا نیم کم نه تو ز محمد وحش که تاج زر بسرش روز جنگ ترا لاله بپیش اهل سخا بیش ازین نکو طرزی بزن بفرق دعایش همیشه فر لاله همیشه تا که امدا د باد نوروزی شود ز دامن کهسار جلوه گر لاله