Page 35

۳۴ عدوی جاه تو با دا چو سایه در قدم محب جاه تو با دا چو تاج در لا له قصیدۀ نرگس در منقبت اسدالله الغالب علی ابن ابیطالب رضی الله تعالی عنه یارم از جلوه گری تا زده بر سر نرگس کو نه چشم چمن است نظر بر نرگس زان منور شده چون جیب سحر دا من باغ که بود صورت خورشید و سحر در نرگس کس ندید است که انجم بر خورشید بود بر خورشید نمود این همه اختر نرگس تا که در بزم چمن پیش کل افروزد شمع بر سر خویش نهاده لکن از زر نرگس بچمن شاد کل با بتو سران باده کشی است ساغر چشمه می کرده میسر نرگس چشمش از باده تهی کشت کازر رنج خمار سر نگون کرده قدح مانده بنا سر نرگس سر خوش دست سکندر فلک ده کل بچنگ کرد مستی چشم که کرد است اثر در نرگس از غم چشم تو چون مردم بیمار بباغ ساخت از سبزه زیبا لنش بستر نرگس دفتر نسخه خوش چشمی او کرد سواد زان کشاید بچمن این همه دفتر نرگس تا نوبد صفت قامت و ابروی ترا صورت نون و شلم کرده مصور نرگس در تماشای کل روی تو ای شوخ نگاه چشم خود سرخ کن چون کل احمر نرگس تا تماشای رخت با مد و صد چشم کند چشم حیران نمود از همه پیکر نرگس خواند از دور بروی تو مکه بکشاید چشم حسرت شد از شوق مقر نرگس تا که بر روی تو از هر طرف انداز د چشم رسته از دامن کل زار مکرر نرگس بهر کلگشت چمن میرسد آن شوخ بباغ پر زکل کرده کریبان د ه بر سر نرگس بچمن جلوه کنان میرسد آن سر خوش مست سر و شد بنده آزاده و چاکر نرگس تا نثار کف پای تو کند در کلشن بر کف دست کرفته در و کوهر نرگس تا که بر تخت چمن شاه نشان بنشیند بسته بند کمر و سم زده افسر نرگس افسر نرگس