Page 181

ز لفظ و معنی این حفل در زمین بید نه قهرنی است ز اشعار بلکه در معنی مقرر است که باشد سفینه اندر بحر صفای صفحه او چون بیاض کردون جر ز زینت رقمش کل شمردم غرق عرق خطوط آن فلک پر ستاره روشن برشک از خط مرغوب آن دل یاقوت سیاه پوشش از خط پر معنیش پیچیب نه آن سواد مداد است بربیاض که هست ز نقش لوحه آن عکسی آفتاب منیر مرقش بخط رومی خطان خوشخط به بیند از قطعات مصورش مانی قصایدش بمقاصد نموده دل را را ز شوخی غزل آن غزاله خونین دل ز بس لطافت ابیات حسن ترجیعات مخمسات لطیفش حواس خمسه جسم ز خوبی قطعات نگوی رقعات نو بهار شود گر چه باغ و بستان سبز دگر بروضه رضوان چه حاجت اینرا چسان موافق خاطر نیفتد این اشعار که هست قائل آن معدن سخا و کرم ز حسن و خوبی آن هم پس پر حیران سفینه ایست پر از در و لؤلؤ و مرجان کنون ببین که شده بحر در سفینه نهان سواد نقطه او همچو خال مهرویان ز زیب صفحه آن داغ لاله نعمان حروفی آن صدفی پر جواهر غلطان سجل ز خوبی مکتوب آن بجان سبحان از انکه چشمه حیوان بظلمت است نهان بروی صفحه کافور مشک کرده عیان ز تاب جدول آن پرتو ی مه تابان بکمال شده جمع از خطوط استادان شده به پیش بنانش چو نقش بت حیران متاقش به نقیبان صدق داده روان ز خوبی سخن آن سخنوران حیران بود بسند و محقق بعقد جان ارزان رباعیات بدیعش چهار رکن جهان شبیه باغ جنانست روضه رضوان شود ز دیدن این نو بهار پیر جوان که ممکن است چنین باغ بخیران امکان چسان قبول طبایع نباشد این دیوان که هست جامع آن فخر زمین و زمان فریزدیم؟