Page 180

صبح و روسیا برغوث و شب سیاهی کاظلمین برد قلم زان سفینه قدس و نور اقدس می‌رسید شد زر خالص دل قلب سیاه چون سمم بسکه فیض کیمیایازان در برین جس میرسید بسکه بغداد است مالامال از انوار فیض نور حق هر دم بدل از پیش و از پس می‌رسید بسکه نخل با ور گشته است در دهقان قدس زین کهن گلشن بکف گلهای نورس میرسید فیض آب ابر این دریای رحمت نیزئی نی بمن تنها رسد این غم بهر کس میرسید قطعه میرزا عبدالواسع خان در تعریف طرزی صاحب آنرا که بخت و دولت اقبال سرمد است از جان و دل غلام غلام محمد است یارب چه جوهر است هیولای صورتش کز امتزاج عنصر و ارکان مجرد است یا روح یا که عقل ندانم چه خوانمش نی حد ذاته نه مرکب نه مفرد است کاهی فصاحت ار بکشاید زبان نطق سحبان پیش او چو سخن نادان ابجد است نحوی بود جاعت در مکتب کلام او کافی خطیب مسقط کو چون مبرد است حرف است قصۀ دیگران با وجود او او مسند الیه بود نیز مسند است محدود در محاوره عقل کی توان ذاتی که در ستایش خود برتر از حد است دستش از ان مساعد باز و بمعنی است کا ندر صف مجاز یدالله مؤید است با منطقش ناطقه را است جای نطق کز جنس و نوع و فصل همان ذات مقصد است شاء مدایح دولت تو واسع حزین امروز نیست بلکه خود از ابد و از حد است قصیده من کلام میرزا احمد علی خان در تعریف دیوان بلاغت نظام طرزی صاحب افغان تبارک الله ازین دفتر و ازین دیوان که میبرد دل می‌کشد از مقابل جان کجا نوشته دبیر فلک چنین دفتر کجا نگاشته کلک زمان چنین دیوان