Page 182

۱۸۱ فرید عهد و اوان خسرو بلند مکان یگانه داور دوران غلام محمد خان جهان جود و سخا بحر لطف و کان عطا فلک مطیع قضا بر سپهر قدر او عان رسپهر جلال آفتاب اوج کمال خدیو کشور جان شیر شاه نشان بدل قوی و بکف بازل و بدست جواد بعقل پیر بکان کامل و ببخت جوان بذہن ہندسه خوان و بفہم حکمت دان بطبع موی شکاف و بنطق عذب بیان بعلم و فضل و بلاغت مسلم آفاق برتبه فخر جمیع طوائف افغان سلیم نفس و غنی طبع و اعلی همت سعید فطرت و صائب ضمیر و عالی شان ز آبداری نظمش شد و بنظامی آب خجل شده ز مضامین عالمیش سلمان ربوده دل بخیالات نازک از بیدل ربوده جان بمعانی بکر از طوفان ندامی انور او انوری گرفته سبق شده مرید کمال فصاحتش سبحان ز بس نتائج فکر وز بس معانی بکر رواست کویم اگر اوست ثانی حسان بلطف شعر و سخن داد شاعری دادہ اگر غلط نکنم اوست سعدی دوران بطرز شعر جواز شاعران بوده چنان از ان شده متخلص بطرز افغان ز چشمه سار ضمیر و ترشح قلمش چکد زلال معانی چو قطره نیسان ضمیر انور او همچو خور از ان صافت که خورده شیر صفا با سحر ز یک پستان بلی کلام ملوک است چون ملوک کلام ربوده زان ز میان کوی سبقت از میدان برزم و بزم از و با نظام سیف و قلم برای و حزم از و بر دوام شوکت و شان تخم آتش سوزان بلطف آبحیات برزم رستم دستان بجو شیر ژیان بپیش ابر کفش قطره ایست مایه بحر بنز د همت او شمه ایست حاص کان نسیم خلقش اگر سوی بوستان گذرد دهد بجای کیا از کلیش کل و ریحان زبی تجشم خرد فکر روشنت چو بصر ز بی تکیم هنر رای انورت چو روان