Page 125

۱۲۲ ار انکو چه درکریت بابخدا ما ن بخاطر د بر مان سپیم خامه خیرسخن در ازگشت سخن طرا با زبان در کش که نیست طول سخن نزد عقل مستحسن همیشه تا که درین طاس نیلگون طارم فروغ مجلس شاهان بود ز شمع ولمن عدوی جاه تو بادا مدام همچون شمع سرش بریده تیغ و تنش نعان ملکن وجود خصم تو چون خسته با دختہ سنگ دل حسود تو چون پسته چاک نا دامن در جواب کاغد صدر اعظم ناصرالدین شاه مژده ای دل که علی الرغم بد اندیش حسود صبح امید رخ از مشرق مقصود نمود هدهد خوش خبر از آصف جمجاه رسید وز بشارت در رحمت بدل دیده کشود مخلصانرا بکتابی و خطابی کا لو حی ساخت مسرور ز الطاف نوازش فرمو از سواد خط مشکین عبیر انبریش نور در مرد مک دیده غمدیده فزود یارب این رایحه نفخ روح القدسست کز پی خرمی گلشن جان یافت ورود یا نسیم دم جان بخش مسیح مریم یا حیات خضر و یا نغمات داؤود یا بود رشحه فیض رقم صدر صدور که چنین را نیزه دلها بزدود داور کشور جان داده ملک شان آصف ملک سلیمان سرسردار جنود سر و سر کرده آفاق سپهدار عرا معدن مرحمت کان سخا مخزن جود ای کریمی که بجود و کرم و جود وسخا دیگری چون تو در آفاق نیامد بوجود نور مهرت بدل خلق چو مهر انور سایه ات بر سر آفاق چو ظل ممدود نیست بندی که در ارای مشین پویست نیست عقدی که در کلک افیت نکشود روی عزم تو شرر در دل خاقان اند دست حزم تو کلاه از سر فغفور ربود در نکوئی جلال است شبهت معدوم در نکوی و کمال است نظیرت مفقود نیست مضری که نباشد بخیالت ظاهر نیست سری که نباشد بضمیرت مشهود