Page 124

میان سایه رو و ماهتاب بے کلیم بسان ذره خرد آفتاب در روزن شمیم لمحه حلمش اگرسچین گذرد شود بنافه زغم خون مشک ناب ختن نسیم عاطفش گرببوستان پوزد دمد شگوفه نور زشاخسار کهن زمدح رای زرخشش کلان هم خجل بوصف ذات رفیعش زبان فهم اکن بهروز بتنا سرورا جوان بختا توئی که از دم تیغ تو شد جهان روشن نسیم خلق تو باشد چو گل فشاند دین کف جواد تو باشد چو ابر در بهمن کرآب تیغ ترا آهن آورد بخیال زرشه درگذرد آب چشمۀ سوزن زبسکه معدلت داد داد خواهان داد نیاید از لب بخیر هم برون شیرین اگر بجلت امر تو وصل نهی کند نکو دو بارۀ نیاید بدیده روشن کبوترلب بام تر از عز و شرف فلک ز خوشۀ پروین همیدهد ارزن بهار خلق تراگردر آورد بخیال بجای شعله دمد گل زآتش گلخن ستم بعهد تو چون شیرن اوفتاده بکجا حفا بدور توچون دال درکف بهمن زبسکه معدلت پاسبا علم خردان چراغ گشته نگردد ز ظلم باد فتن اگر بصلابت حکم تو منع ظلم کند ز باد تند نیفتد بروی آب شکن زانتظار کفک شد سفید دیدۀ سیم ز شرم جود تو زرگشت زرد در معدن برح ذات تو آبستن مفکرت من اگرچه می نشود بکر هرگز آبستن عدوی جاه توگر خیمه بر سپهر زند طناب حکم توچون میخ سایدش گردن ایاز چون تو خلف نایب در دیار زمین و یا زچون تو ولد مام دهر ناسترن حکایتی ززبان قلم بخدمت تو ز روی صدق کنم عرض کوش کن آدین نشان مهرتو دارم بظاهر و باطن محت جاه و جلال تو ام بسروعلن زروی صدق اگرعرض کرده ام زحرف ماست مریخ و ز من مشن آیمن